Zwykł mawiać, że prawdziwym bogactwem człowieka nie jest ilość pieniędzy w portfelu, tylko liczba przeczytanych książek. Umberto Eco był jednym z najwybitniejszych włoskich intelektualistów XX wieku – pisarzem, filozofem, semiotykiem i eseistą. Urodził się 5 stycznia 1932 roku w Alessandrii, w północnych Włoszech. Studiował filozofię na Uniwersytecie Turyńskim, gdzie obronił pracę magisterską poświęconą estetyce średniowiecznej.
Eco przez wiele lat pracował jako wykładowca akademicki, m.in. na Uniwersytecie w Bolonii, gdzie wykładał semiotykę – naukę o znakach i sposobach komunikacji. Był również publicystą i felietonistą, znanym z błyskotliwych komentarzy dotyczących kultury masowej, mediów i współczesnej cywilizacji. Łączył ogromną erudycję z poczuciem humoru i dystansem do świata.
Międzynarodową sławę przyniosła mu powieść „Imię róży” (1980), historyczny kryminał osadzony w średniowiecznym klasztorze. Książka łączy elementy powieści detektywistycznej, filozoficznej i teologicznej, a jednocześnie stawia pytania o naturę prawdy, władzy i wiedzy. Ogromny sukces tej powieści udowodnił, że ambitna literatura może trafić do szerokiego grona czytelników.
Kolejne powieści Eco, takie jak „Wahadło Foucaulta”, „Wyspa dnia poprzedniego” czy „Cmentarz w Pradze”, również cechują się intelektualną głębią, grą z konwencjami literackimi oraz licznymi odniesieniami do historii, filozofii i literatury. Autor często podejmował temat manipulacji, teorii spiskowych i ludzkiej skłonności do nadinterpretacji rzeczywistości.
Oprócz beletrystyki Umberto Eco pisał także eseje naukowe i popularnonaukowe, m.in. „Dzieło otwarte” czy „Semiotyka życia codziennego”. W swoich pracach podkreślał aktywną rolę czytelnika w interpretacji tekstu i znaczenie kontekstu kulturowego w procesie rozumienia.
Umberto Eco był także znanym bibliofilem. Oprócz książek współczesnych posiadał również bogatą kolekcję starodruków. Według różnych źródeł jego prywatna biblioteka mogła liczyć ok. 30–50 tys. woluminów.
19 lutego mija 10 lat od śmierci tego uznanego pisarza. Pozostawił po sobie imponujący dorobek literacki i naukowy. Do historii przeszły jego słowa powtarzane często w kręgach miłośników literatury: „Kto żyje, ten żyje podwójnie”.
