Leśmian wybitny

Twórczość Leśmiana jest zjawiskiem wyjątkowym w poetyckim pejzażu literatury polskiej. Leśmian, według Kazimierza Wyki, był największym poetą XX wieku. Julian Przyboś pisał zaś o nim: „Gdy rozglądam się po poezji światowej niewiele znajduję przykładów podobnie bohaterskiej zaciekłości w walce słowem poetyckim o «możliwość innej jawy»”.

22 stycznia przypada 145. rocznica urodzin Bolesława Leśmiana. Był poetą dwóch epok literackich. Debiutował jeszcze w Młodej Polsce, jego pierwszy zbiór „Sad rozstajny” ukazał się w 1912 roku. Kolejne tomy poetyckie ujrzały światło dziennie już w dwudziestoleciu międzywojennym: „Łąka” (1920), „Napój cienisty” (1936), „Dziejba leśna” (pośm. 1939). Metafizyczno-egzystencjalna poezja Leśmiana przesiąknięta jest elementami baśniowo-fantastycznymi, neologizmami, archaizmami i związkami z folklorem, które czynią tę twórczość niepowtarzalną i na swój sposób magiczną. Oprócz wierszy Leśmian tworzył również prozę w postaci zbiorów baśni – „Klechdy sezamowe”, „Klechdy polskie”, „Przygody Sindbada Żeglarza”. Jest także autorem znakomitego przekładu opowiadań grozy Edgara Allana Poego „Opowieści niesamowite”.

Ten wybitny polski poeta miał związki z Zamościem. Przebywał tutaj przez 13 lat (1922–1935), pracując jako notariusz. Mieszkał wraz z żoną i dwiema córkami w Domu Centralnym (tzw. Centralka) przy ul. Żeromskiego na Starym Mieście. Należał do Koła Miłośników Książki. Zamojskim bibliofilom poświęcił wiersz „Spojrzystość”.

Współczesny Zamość stara się upamiętnić poetę za pomocą różnych przedsięwzięć. W mieście funkcjonuje Towarzystwo Leśmianowskie (prezes Sławomir Bartnik), dzięki któremu powstały cztery filmy o Leśmianie m.in. „W szumie gwiazd jestem” (2018). W przestrzeni Starego Miasta można napotkać miniaturowe rzeźby autorstwa Bartłomieja Sęczawy, przedstawiające bohaterów leśmianowskich wierszy: Bajdałę, Srebronia, Jaszczura, Skrzypka Opętanego i Znikomka. Przy ulicy Peowiaków z kolei znajduje się mural z podobizną Leśmiana, wykonany przez grupę Stforky.

image 001